Hoe coxartrose van het heupgewricht te behandelen

Coxarthrosis is een veel voorkomende degeneratieve-dystrofische ziekte van het heupgewricht, waarbij, als gevolg van leeftijdsgebonden veranderingen of andere factoren, geleidelijke vernietiging van het gewrichtsgewricht van de femurkop en het acetabulum van het bekken optreedt. Het gaat gepaard met pijn en een beperkt bewegingsbereik van verschillende ernst, afhankelijk van het ontwikkelingsstadium. En als het in de beginfase mogelijk is om coxartrose het hoofd te bieden met behulp van conservatieve methoden, dan is het in de derde fase mogelijk om de situatie te redden en de functionaliteit van het heupgewricht te behouden, d.w.z. invaliditeit te voorkomen, alleen door middel van een operatie.

Het is geclassificeerd als artrose en kan gepaard gaan met de ontwikkeling van soortgelijke processen in andere gewrichten, en deze pathologie is verantwoordelijk voor ongeveer 12% van alle ziekten van het bewegingsapparaat. Maar de term ‘coxarthrosis’ kan alleen worden gebruikt om degeneratieve-dystrofische veranderingen in het heupgewricht te beschrijven.

Wat is coxartrose

Coxartrose is een complexe pathologie van één of beide heupgewrichten, waarbij de vernietiging van de kraakbeenachtige lagen die de kop van het dijbeen en het acetabulum bedekken optreedt, wat leidt tot een afname van de gewrichtsruimte. Naarmate de ziekte voortschrijdt, treedt vervorming van de botoppervlakken en de vorming van botgroei daarop op, osteofyten genaamd.

Coxartrose is de tweede meest voorkomende ziekte van het bewegingsapparaat. Vaker wordt alleen gonartrose gediagnosticeerd, dat wil zeggen een degeneratieve-dystrofische verandering in het kniegewricht. De kans op invaliditeit bij coxartrose is echter aanzienlijk groter.

Het gehele heupgewricht is ingesloten in een specifiek geval, dat het gewrichtskapsel wordt genoemd. Het heeft een zogenaamd synoviaal membraan, dat synoviaal vocht produceert. Deze vloeistof is uiterst belangrijk voor het goed functioneren van het gewricht, omdat het niet alleen het hyaliene kraakbeen smeert, maar het ook van een bron van voedingsstoffen voorziet.

Normaal gesproken wordt kraakbeen voortdurend versleten en onmiddellijk hersteld als gevolg van het voortdurende regeneratieproces, uitgevoerd met behulp van stoffen die het vanuit de gewrichtsvloeistof binnendringen. Maar bij verwondingen of leeftijdsgebonden veranderingen neemt de snelheid van regeneratieprocessen af, wat leidt tot geleidelijke slijtage van hyalien kraakbeen en de ontwikkeling van coxartrose.

Dit wordt verklaard door veranderingen in de hoeveelheid geproduceerde gewrichtsvloeistof en de samenstelling ervan. Onder invloed van ongunstige factoren wordt het dikker en wordt het in minder volume geproduceerd. Als gevolg hiervan is de gewrichtsvloeistof niet langer in staat om het hyaliene kraakbeen te voorzien van alle stoffen die het nodig heeft in de benodigde hoeveelheid, wat leidt tot snelle uitdroging en dunner worden. Geleidelijk aan neemt de sterkte en elasticiteit van het kraakbeen af, de scheidingsgebieden van de vezels die het vormen, er vormen zich scheuren in en de dikte neemt ook af. Deze veranderingen kunnen worden opgemerkt tijdens instrumentele diagnostische methoden, vooral de vernauwing van de gewrichtsspleet.

De vernauwing van de gewrichtsruimte leidt tot verhoogde wrijving tussen de botstructuren die het heupgewricht vormen en tot verhoogde druk op het toch al afbrekende hyaliene kraakbeen. Dit veroorzaakt zelfs nog grotere schade, die het functioneren van het gewricht en de toestand van de persoon beïnvloedt, omdat de vervormde gebieden voorkomen dat de heupkop gemakkelijk in het acetabulum glijdt. Als gevolg hiervan treden symptomen van coxartrose op.

Als ze niet worden behandeld, worden de pathologische veranderingen erger en verslijt het hyaliene kraakbeen steeds meer. Vervolgens verdwijnt het in sommige gebieden volledig, wat leidt tot blootliggende botten en een sterke toename van de belasting van het gewricht. Omdat bij beweging in het acetabulum de kop van het dijbeen direct tegen het bot wrijft, veroorzaakt dit hevige pijn en een scherpe beperking van de mobiliteit. In dit geval leidt de druk van botstructuren op elkaar tot de vorming van botgroei op hun oppervlak.

Gevormde osteofyten kunnen scherpe delen hebben die de spieren en ligamenten rondom het heupgewricht kunnen beschadigen. Dit leidt tot ernstige pijn, zowel direct in het gewrichtsgebied als in de lies, billen en dij. Hierdoor ontziet de patiënt het gewonde been, belast het minder en probeert er geen onnodige bewegingen mee te maken. Hierdoor ontstaat spieratrofie, wat de mobiliteitsbeperking verder verergert en uiteindelijk tot kreupelheid leidt.

Oorzaken

Er zijn veel redenen voor de ontwikkeling van coxartrose, hoewel dit in zeldzame gevallen voorkomt zonder dat er voorwaarden zijn. In dit geval spreken ze van de aanwezigheid van primaire of idiopathische coxartrose. In de overgrote meerderheid van de gevallen wordt secundaire coxartrose gediagnosticeerd, wat een logisch gevolg wordt van een aantal ziekten of veranderingen in de toestand van het bewegingsapparaat. De ontwikkeling ervan kan worden veroorzaakt door:

• verschillende soorten verwondingen aan het heupgewricht, waaronder fracturen, dislocaties, kneuzingen, verstuikingen of gescheurde ligamenten;
• zware fysieke arbeid, professionele sporten, vooral gewichtheffen, parachutespringen, springsporten;
• sedentaire levensstijl;
• overgewicht, wat de belasting van de heupgewrichten aanzienlijk verhoogt;
• brandpunten van chronische infectie in het lichaam;
• aangeboren afwijkingen van de heupgewrichten, zoals dysplasie of dislocatie;
• metabole pathologieën en endocriene stoornissen, in het bijzonder jicht, diabetes mellitus, vooral in gedecompenseerde vorm;
• aseptische necrose van de femurkop, die een gevolg kan zijn van een femurhalsfractuur, vooral tijdens conservatieve behandeling;
• inflammatoire gewrichtsziekten, waaronder reumatoïde artritis, bursitis, tendinitis;
• ziekten van de wervelkolom;
• genetische aanleg;
• aanwezigheid van slechte gewoonten, vooral roken.

Niettemin zijn de belangrijkste oorzaken van coxartrose nog steeds onvermijdelijke leeftijdsgebonden veranderingen, en de aanwezigheid van bovengenoemde factoren vergroot alleen maar de waarschijnlijkheid en snelheid van de ontwikkeling ervan.

Symptomen van coxartrose

De ziekte wordt gekenmerkt door een geleidelijke progressie met een systematische toename van de intensiteit van de symptomen. Daarom kan het in de beginfase asymptomatisch zijn of slechts af en toe angst bij patiënten veroorzaken, maar vervolgens verslechtert de toestand van het heupgewricht, wat leidt tot een toename van de ernst van de tekenen van coxartrose tot ondraaglijke pijn en aanzienlijke beperking van de mobiliteit.

Degeneratieve-dystrofische veranderingen in het heupgewricht gaan dus gepaard met:

• Pijn van verschillende sterkte, die aanvankelijk optreedt na fysieke activiteit of lopen en afneemt na rust. Geleidelijk aan neemt de ernst van het pijnsyndroom toe, het lijkt vaker, duurt langer en de perioden tussen het moment waarop de belasting op het gewricht wordt uitgeoefend en het optreden van pijn worden verminderd. Later is de pijn vrijwel constant aanwezig, ook in rust, en wordt deze ondraaglijk. Intensivering van pijn is typisch in elk stadium van de ziekte, met onderkoeling en het tillen van zware voorwerpen.
• Beperkingen van de mobiliteit van het heupgewricht, die zich aanvankelijk manifesteren als kleine problemen bij het uitvoeren van rotatiebewegingen van het been. Na verloop van tijd ontstaat er ochtendstijfheid, die verdwijnt nadat de patiënt ‘verdwaald’ is. Dit kan gepaard gaan met het optreden van zwelling in het heupgewricht. Naarmate de ziekte voortschrijdt, worden de beperkingen van de mobiliteit duidelijker en hardnekkiger, dat wil zeggen dat ze niet verdwijnen na het opwarmen. Patiënten merken een afname van de amplitude van beenbewegingen en verliezen vervolgens volledig het vermogen om bepaalde bewegingen te maken.
• Een knelpunt in het heupgewricht dat optreedt tijdens het lopen of het uitvoeren van lichamelijk werk, vooral bij het uitvoeren van extensies. Het wordt het resultaat van wrijving van blootliggende botstructuren tegen elkaar, wat gepaard gaat met een sterke toename van de pijn.
• Spasmen van de dijspieren, wat leidt tot het optreden van diffuse pijn in de dij. Dit kan het gevolg zijn van de toevoeging van verschillende intra-articulaire aandoeningen, waaronder compressie van zenuwen, overmatig uitrekken van de ligamenten rond het gewricht, evenals de ontwikkeling van synovitis, d.w.z. ontsteking van het synoviale membraan en accumulatie van ontstekingseffusie in de holte van het heupgewricht.
• Kreupelheid, aanvankelijk het gevolg van het onbewuste verlangen van de patiënt om de belasting van het zieke gewricht te verminderen en het gewicht over te brengen naar het gezonde been om het optreden of de intensivering van pijn te voorkomen, en vervolgens de ontwikkeling van spiercontractuur. Dit laatste fenomeen treedt al op in de latere stadia van coxartrose en leidt ertoe dat de patiënt zijn been niet volledig kan strekken en bovendien in deze positie kan houden. Het onderste ledemaat met het aangetaste heupgewricht bevindt zich dus voortdurend in een licht gebogen positie, wat kreupelheid veroorzaakt.
• Een afname van de beenlengte, die voornamelijk optreedt bij ernstige degeneratieve-dystrofische veranderingen in het heupgewricht, niet alleen gepaard gaand met een vernauwing van de gewrichtsruimte, maar ook met afvlakking van de femurkop en spieratrofie. Hierdoor wordt het zieke been 1 of meer centimeter korter dan het gezonde been.

Coxartrose kan één heupgewricht of beide tegelijk aantasten. Maar als in het eerste geval de symptomen van de ziekte slechts aan één kant worden waargenomen, dan zullen ze in het tweede geval niet alleen bilateraal zijn, maar ook in intensiteit verschillen. Dit hangt af van de mate van vernietiging van elk heupgewricht.

Graden van coxartrose

De aard van de manifestaties van de ziekte hangt af van het stadium van zijn ontwikkeling. In totaal zijn er 3 graden van coxartrose, waarvan de eerste als de mildste wordt beschouwd. In de beginfase van het optreden van degeneratieve-dystrofische veranderingen in het heupgewricht kan slechts af en toe pijn worden waargenomen. In de regel gebeurt dit na intensieve lichamelijke activiteit, sporten of lange wandelingen. Daarom besteden patiënten er meestal geen aandacht aan, omdat ze deze aan vermoeidheid toeschrijven en ze als een normale leeftijdsgebonden verandering beschouwen. In dit opzicht wordt coxartrose van de 1e graad alleen in geïsoleerde gevallen gediagnosticeerd, wat meestal om een andere reden tijdens een onderzoek gebeurt.

Naarmate de ziekte vordert, worden de symptomen ervan intenser en al bij coxartrose van de 2e graad zijn ze voelbaar. Deze ontwikkelingsfase van de pathologie wordt gekenmerkt door een vernauwing van de gewrichtsruimte met 50%, evenals het optreden van tekenen van vervorming van de femurkop met zijn verplaatsing.

Met verdere progressie van de pathologie wordt de gewrichtsruimte nog nauwer en bij de 3e graad is coxarthrosis vrijwel volledig afwezig. Dit gaat al gepaard met de vorming van meerdere osteofyten. In dit stadium van de ontwikkeling van de ziekte wordt de pijn niet alleen ernstig, maar ook ondraaglijk en treedt vaak zelfs op in een toestand van volledige rust, ook 's nachts. Omdat het heupgewricht ernstig vervormd is, kunnen de elementen ervan de zenuwen raken die hier passeren, wat leidt tot pijn die uitstraalt naar de liesstreek, de billen, maar ook naar de dij en zelfs het onderbeen. Dit veroorzaakt ook het onvermogen om zelfstandig te bewegen zonder het gebruik van hulpmiddelen, bijvoorbeeld krukken of een wandelstok.

Coxartrose van de 3e graad is een directe indicatie voor een chirurgische behandeling. Als de operatie niet op tijd wordt uitgevoerd, zal de kop van het dijbeen door osteofyten stevig versmelten met het oppervlak van het acetabulum. Dit zal leiden tot een verkorting van het been, een volledig gebrek aan vermogen om zelfstandig te bewegen, omdat het gewricht de mobiliteit volledig zal verliezen, d.w.z. tot invaliditeit.

Diagnostiek

Als er tekenen van coxartrose optreden, wordt aanbevolen om zo snel mogelijk een orthopedist te raadplegen. In eerste instantie zal de arts de patiënt interviewen en de aard van de klachten achterhalen, en vervolgens overgaan tot het onderzoeken en uitvoeren van functionele tests, waarbij de lengte van de benen wordt vergeleken. In de regel zijn de verkregen gegevens voldoende om met een hoge mate van vertrouwen te spreken over de aanwezigheid van coxartrose.

Maar aangezien een soortgelijk ziektebeeld gepaard kan gaan met een aantal andere ziekten van de heupgewrichten, zowel inflammatoir als niet-inflammatoir van aard, worden noodzakelijkerwijs instrumentele diagnostische methoden voorgeschreven. Met hun hulp kan een specialist niet alleen de aanwezigheid van coxartrose bevestigen, het onderscheiden van het radiculair syndroom veroorzaakt door spinale pathologieën, maar ook de mate van ontwikkeling ervan correct beoordelen en daarom de meest effectieve behandelingstactieken selecteren.

Tegenwoordig worden de volgende middelen gebruikt om coxartrose te diagnosticeren:

• Röntgenfoto van de heupgewrichten - met de resulterende beelden kunt u tekenen van destructieve veranderingen, de aanwezigheid van osteofyten, de aard van de vervorming van botstructuren detecteren en de dikte van de gewrichtsruimte meten.
• CT is een modernere methode voor het diagnosticeren van botpathologieën en levert duidelijkere gegevens op dan röntgenfoto's, maar is duurder. Daarom wordt CT voorgeschreven in controversiële gevallen waarin het nodig is om de diagnose en de mate van vernietiging van het heupgewricht te verduidelijken.
• MRI is een zeer informatieve methode voor het bestuderen van gewrichten, die de maximale hoeveelheid informatie biedt over de toestand van het gewricht en al zijn structuren, met name hyalien kraakbeen, ligamenten en bloedtoevoerkenmerken.

Patiënten krijgen een aantal laboratoriumtests voorgeschreven, waaronder OAC, OAM, reumatische tests, biochemische bloedtesten en andere.

Conservatieve behandeling van coxartrose

Bij de diagnose van coxartrose van 1 of 2 graden wordt de behandeling uitgevoerd met behulp van conservatieve methoden. Voor elke patiënt worden ze individueel geselecteerd, rekening houdend met de gedetecteerde bijkomende pathologieën. Daarom kan het vaak nodig zijn om niet alleen een orthopedist te raadplegen, maar ook artsen van andere specialismen die de noodzakelijke behandeling zullen selecteren om bijkomende ziekten te bestrijden.

Als onderdeel van de behandeling van coxartrose worden patiënten voorgeschreven:

• medicamenteuze therapie;
• oefentherapie;
• fysiotherapie.

Het is absoluut noodzakelijk dat alle patiënten maatregelen nemen om de effecten te elimineren van factoren die de belasting van de benen vergroten en bijdragen aan de progressie van degeneratieve veranderingen in het heupgewricht. Dit houdt in dat u uw dieet aanpast en uw fysieke activiteit verhoogt als u overgewicht heeft. Als de patiënt regelmatig wordt blootgesteld aan overmatige fysieke activiteit, wordt hem aangeraden het type activiteit te veranderen of de trainingsintensiteit te verminderen als de belasting te wijten is aan sport. In sommige gevallen wordt aanbevolen om speciale verbanden en orthesen te gebruiken die het heupgewricht fixeren en ontlasten tijdens lichamelijke activiteit.

Medicamenteuze therapie

Als onderdeel van de medicamenteuze behandeling worden medicijnen individueel geselecteerd voor patiënten, rekening houdend met bestaande bijkomende ziekten. In de regel zijn geneesmiddelen uit de volgende farmacologische groepen geïndiceerd voor coxartrose:

• NSAID's zijn een brede groep geneesmiddelen die pijnstillende en ontstekingsremmende effecten vertonen (verkrijgbaar in verschillende doseringsvormen, waaronder tabletten, capsules, gels, crèmes, injectieoplossingen, waarmee u de meest effectieve en gemakkelijke gebruiksvorm kunt kiezen);
• corticosteroïden zijn medicijnen die een krachtig ontstekingsremmend effect hebben, maar vanwege het hoge risico op bijwerkingen, vooral bij gebruik van orale vormen, worden ze alleen in korte kuren per injectie voorgeschreven;
• spierverslappers - medicijnen die de spiertonus helpen verminderen, waardoor u spierspasmen effectief kunt bestrijden, vaak waargenomen bij coxartrose;
• chondroprotectors – een groep geneesmiddelen die componenten bevatten die door het lichaam worden gebruikt voor de regeneratie van kraakbeenweefsel;
• medicijnen die de microcirculatie verbeteren - helpen de voeding van zachte weefsels te verbeteren en metabolische processen in het getroffen gebied te activeren;
• B-vitamines - geïndiceerd voor zenuwgeleidingsstoornissen veroorzaakt door compressie van zenuwen door veranderde componenten van het heupgewricht.

Als coxartrose een aanval van acute pijn veroorzaakt die niet kan worden verlicht met behulp van voorgeschreven NSAID's, wordt patiënten aangeraden een intra-articulaire of peri-articulaire blokkade te ondergaan. De essentie ervan is om direct in de holte van het heupgewricht een oplossing van een verdovingsmiddel in combinatie met corticosteroïden te injecteren. Dit zal de pijn in de kortst mogelijke tijd elimineren en het ontstekingsproces verminderen. Maar de blokkade kan alleen worden uitgevoerd door een gekwalificeerde medische professional in een speciaal voorbereide ruimte. Het wordt niet aanbevolen om dergelijke procedures thuis uit te voeren.

Oefentherapie

Bij het diagnosticeren van coxartrose zijn regelmatige fysiotherapie-oefeningen vereist. Net als medicamenteuze therapie wordt voor elke patiënt individueel een reeks oefentherapie-oefeningen geselecteerd, rekening houdend met de mate van vernietiging van het heupgewricht, het niveau van fysieke ontwikkeling van de patiënt en de aard van bijkomende ziekten (er wordt bijzondere aandacht besteed aan cardiovasculaire pathologieën).

Dankzij de dagelijkse oefentherapielessen is het mogelijk om:

• de ernst van pijn verminderen;
• verhoog de mobiliteit van het heupgewricht;
• het risico op het ontwikkelen van spieratrofie verminderen;
• elimineer dijspierkrampen;
• activeer de bloedcirculatie en verbeter daardoor de voeding van het aangetaste gewricht.

Alle oefeningen moeten soepel worden uitgevoerd, waarbij plotselinge bewegingen en schokken worden vermeden. Maar als er pijn optreedt tijdens oefentherapie, moet u zeker contact opnemen met uw arts om het geselecteerde complex te corrigeren of herhaalde diagnostiek uit te voeren om de progressie van de ziekte en de noodzaak van een operatie uit te sluiten.

Fysiotherapie

De complexe behandeling van coxartrose omvat cursussen van fysiotherapeutische procedures die een ontstekingsremmend, analgetisch, decongestivum en tonisch effect op het lichaam hebben. Daarom krijgen patiënten meestal 10-15 procedures voorgeschreven:

• ultrasone therapie;
• elektroforese;
• UVT;
• magnetische therapie;
• lasertherapie, enz.

Recentelijk wordt plasmolifting steeds vaker gebruikt als onderdeel van de conservatieve behandeling van coxartrose, wat de regeneratiesnelheid van hyalien kraakbeen aanzienlijk kan verhogen. De essentie van de procedure is de introductie van gezuiverd bloedplasma in de holte van het heupgewricht, dat wordt verkregen door centrifugeren uit het eigen bloed van de patiënt.

Chirurgie voor coxartrose

Als bij een patiënt de diagnose graad 3 coxartrose wordt gesteld, is hij geïndiceerd voor chirurgische interventie, omdat conservatieve methoden in dergelijke gevallen niet langer effectief zijn. Helaas komen dergelijke situaties tegenwoordig zeer vaak voor, omdat een zeer groot aantal patiënten medische hulp zoekt wanneer ze de pijn niet langer kunnen verdragen of ernstige mobiliteitsbeperkingen hebben waardoor ze niet meer zelfstandig kunnen werken en bewegen.

Tijdig chirurgisch ingrijpen kan deze aandoeningen volledig elimineren en het vermogen van de patiënt om normaal te bewegen herstellen, waardoor zijn levenskwaliteit aanzienlijk wordt verhoogd. Indicaties voor de implementatie ervan zijn:

• aanzienlijke vermindering van de gewrichtsruimte met meer dan 80%;
• de aanwezigheid van ernstige pijn in het heupgewricht die niet kan worden geëlimineerd;
• ernstige mobiliteitsbeperkingen;
• fractuur van de femurhals.

De gouden standaard voor de behandeling van ernstige coxartrose, ook bij ouderen, is een heupprothese. Deze operatie omvat het vervangen van het vernietigde heupgewricht door een kunstmatige endoprothese gemaakt van duurzame en tegelijkertijd biologisch compatibele materialen. Met endoprothesen kunt u de functionaliteit van het heupgewricht volledig herstellen, pijn elimineren en een persoon terugbrengen naar een volledig actief leven.

De essentie van dit type chirurgische ingreep is resectie van de kop van het dijbeen en een klein fragment van de nek. De chirurg zal ook het oppervlak van het acetabulum moeten voorbereiden voor installatie van de endoprothese, dat wil zeggen alle gevormde osteofyten moeten verwijderen en maximaal herstel van de normale vorm ervan moeten bereiken. Hierna wordt een endoprothese van het gekozen type geplaatst, die met speciaal cement (bij voorkeur voor de behandeling van ouderen) of cementloos wordt bevestigd. In het laatste geval heeft de endoprothese een speciaal sponsachtig deel dat in contact staat met de botstructuren. De fixatie ervan in het acetabulum wordt verzekerd door de groei van botweefsel door de spons.

Voor elke patiënt wordt het type endoprothese individueel geselecteerd. Het meest effectief zijn totale endoprothesen, wat een volledige vervanging van het gehele heupgewricht impliceert, dat wil zeggen de nek en de kop van het dijbeen, evenals het acetabulum.

Als de patiënt normaal hyalien kraakbeen op het oppervlak van het acetabulum heeft behouden, kan hij een gedeeltelijke artroplastiek ondergaan met vervanging van alleen de femurkop en/of nek. Voor dit doel worden endoprothesen van verschillende ontwerpen gebruikt: monopolair en bipolair.

Het enige nadeel van endoprothesevervanging is de noodzaak om de geïnstalleerde endoprothese na 15-30 jaar te vervangen.

Na endoprothesen krijgen patiënten revalidatie, waarvan de duur afhangt van de snelheid van weefselherstel. Als onderdeel van het herstel worden oefentherapie, fysiotherapie en therapeutische massage voorgeschreven.

Vóór de komst van moderne endoprothesen kregen patiënten met graad 3 coxartrose een osteotomie of artrodese voorgeschreven. Tegenwoordig worden deze technieken steeds minder gebruikt, omdat ze een aantal nadelen hebben. Artrodese omvat dus fixatie van de botstructuren van het heupgewricht met metalen platen. Als gevolg hiervan wordt het pijnsyndroom volledig geëlimineerd, maar verliest het gewricht volledig de mobiliteit. Zo kan de patiënt na een artrodese alleen nog maar staan, maar kan hij niet meer zelfstandig lopen vanwege het gebrek aan beweging in het heupgewricht. Daarom wordt artrodese tegenwoordig praktisch niet uitgevoerd.

Osteotomie omvat het uitvoeren van een kunstmatige fractuur van het dijbeen met een dergelijke combinatie van botfragmenten die de belasting op het aangetaste heupgewricht zal verminderen. Maar de operatie geeft slechts een kortetermijneffect en in de toekomst is er nog steeds behoefte aan endoprothesen.

Coxartrose van het heupgewricht is dus een nogal gevaarlijke ziekte, die tot invaliditeit kan leiden. Het vermindert de kwaliteit van leven ernstig en berooft iemand van zijn arbeidsvermogen. Maar als u aandacht besteedt aan de vroege tekenen van pathologie en tijdig een orthopedist raadpleegt, kunt u de progressie ervan vertragen en een aanzienlijke verbetering van uw welzijn bereiken. Maar bij reeds vergevorderde coxartrose kan er maar één oplossing zijn: endoprothesen. Gelukkig kan deze methode zelfs bij ernstige degeneratieve veranderingen worden gebruikt en de normale werking van het heupgewricht volledig herstellen.